ماه مدرسه بدون بازی های راه مدرسه

دیروز اولین روز بازگشائی مدارس برای شروع سال تحصیلی جدید بود.حدود ساعت ۸:۳۰ صبح از نزدیکی مدرسه ای عبور می کردم کهُ مسئولین مدرسه در حال تقسیم بندی کلاسهای  دانش اموزان بودند.ناخودآگاه آن صدا ها و هیاهو من را به یاد اولین روز مدرسه رفتن خودم انداخت که شاید هیجان و شور بسیاری داشتم و البته شاید  آرزو می کردم که می شود روزی بیاید که من هم مثل آدم بزرگها دیگر مدرسه نروم؟!.شاید حدود ۱۷ سال از آن موقع می گذرد و  آلان خیلی دوست دارم که می شد زمان برگردد  و دوباره ان روزها را تجربه کرد.

اما  گذشت زمان باعث عوض شدن سبک و سیاق مدارس نسبت به سالیان گذشته شده است.شاید اگر دانش آموزان مدارس در زمان های مختلف را مقایسه کنیم به تفاوتهای آشکار و در بعضی موارد خنده داری  هم برسیم.الان بوی ماه مدرسه دقیقا بدون بازیهای راه مدرسه هست.مسافتهای طولانی و وجود سرویسهای گوناگون دیگر اجازه انجام چنین کاری را نمی دهد.الان کوزه های گلی آبخوری در زمان دور که در اکابر استفاده می شده و الان در عکسهای قدیمی و فیلمهای تاریخی می بینیم جایش را به لیوانهای شیشه ای شیک داده است.دفترهای سیمی زیبا و مداد رنگی های زیبای خارجی جایگزین کاغذهای ساده در زمانهای گذشته شده اند.حتی نحوه پوشش و رفت و آمد دانش آموزان تا نحوه نشستن آنها در کلاسهای درس و نوع برخورد معلمین با دانش اموزان و نحوه تدریس و حتی ترکیب ساختمانهای مدارس و از همه مهمتر والدین و نگاه انان به درس و مدرسه نیز عوض شده است.واین مرور زمان تغیرات جالبی را به وجود آورده است. دو عکس زیر را ببینید:

مدرسه دخترانه در تبریز-سال ۱۳۱۴

اما سئوال من این است که در گذشته نه خبری از علم روانشناسی بوده  نه وسایل رنگی و لوکس - نه مدارس غیر انتفاعی بوده  و از همه مهمتر خانواده هایی که مقید درس فرزندانشان باشد نیز کمتر بوده اما چطور با آن شرایط چهره های معروف و البته موثری به وجود آمدند که شاید کمتر دانش اموزی الان بتواند به آن درجه برسد؟

منتظرتان هستم.

*******