"به نام خداوند جان و خرد"

خبرنگار ایرانی / خبرنگار کره ای

لطفا به تصویر زیر نگاهی بیاندازید تا در ادامه اصل ماجرا را بگویم:

امروز برای پوشش خبری دیدار تیم ملی ایران برابر کره جنوبی از طرف روزنامه به استادیوم آزادی رفته بودم .در هر مسابقه  خبرنگاران و روزنامه نگاران هر رسانه اعم از تصویری و نوشتاری باید در جایگاه ویژه خبرنگاران مجموعه آزادی مستقر شوند تا با توجه به تسلطی که در این قسمت از ورزشگاه موجود می باشد تمام حواشی و نکات لازم راببینند و به رسانه مورد نظر خودشان مخابره کنند.بر این اساس در جایگاه خبرنگاران همه نمایندگان اعم از داخلی و خارجی حضور داشتند تا این بازی که مهم هم بود را پوشش دهند.با توجه به اینکه یک پای مسابقه تیم کره جنوبی بود بالطبع نمایندگانی از رسانه های آن کشورهم به ایران سفر کرده بودند تا از نزدیک این بازی و اتفاقات پیرامون آن را ببینند و به رسانه های کشورشان مخابره کنند.کره ای ها که بسیار حرفه ای عمل کرده بودند و زودتر از خبرنگاران ایرانی(حدود ۳ ساعت قبل از مسابقه) در این جایگاه مستقر شده بودند یک ردیف و البته بهترین این جایگاه را به خوشان اختصاص داده بودند و در کنار یکدیگر نشسته بودند در ردیف پائینی آنها هم خبرنگاران ایرانی مستقر شده بودند و با این چیدمان به نوعی از یکدیگر متمایز شده بودیم.نکته ای که هر فرد در بدو ورود به جایگاه خبرنگاران کاملا به آن پی می برد "تجهیزات و امکاناتی بود که این ۲ دسته از خبرنگاران (ایرانی و کره ای )از آن بهره می بردند."

اصولا هر خبرنگار ایرانی که می آمد تجهیزاتش یک خودکار و چند برگ کاغذ سفید بود تا نکات را فقط یادداشت کند.نکته جالب اینکه خیلی از عزیزان هم اساسا کیفی نداشتند و کاغذها را مچاله شده  از جیبشان بیرون می آوردند و شروع به نوشتن می کردند یا نهایت نکات را در یک سالنامه یادداشت می کردند.اما در آنسو خبرنگاران کره که در میزهای بالای سر ما نشسته بودند و حدود بیست نفری هم بودند تک تکشان از یک لپ تاپ،دوربین دیجیتال و اینترنت( که به صورت بیسیم در آن منطقه فراهم امده )استفاده می کردند.این نکته در عکسها کاملا مشهود هست.کره ای ها سریعا از طریق اینترنت  تمام اخبار را به سایت روزنامه خود انتقال می دادند از طریق دوربین های دیجیتالی که همراهشان بود عکس می گرفتند و با روزنامه هایشان هم از طریق موبایل وبخصوص سیستم اینترنت در ارتباط بودند و لحظه لحظه بازی را مخابره می کردند. این موضوع برایم جالب آمد که اکثر خبرنگاران ما چقدر با تکنولوژی جدید بیگانه هستند.چرانباید یک لپ تاپ در اختیار هر خبرنگار قرار بگیرد تا انها با علم کامپیوتر بیشتر آشنا شوندُ و از مزایای ان بهره ببرند !چرا دوره های اموزش کامپیوتر و تاثیر آن در رشته  روزنامه نگاری و خبرنگاری را روزنامه ها برای روزنامه نگاران و خبرنگارهایشان فراهم نمی کنند تا ایرانی ها هم در این جنبش فعال تر شوند؟ شاید باور نکنید در اکثر روزنامه ها حتی روزنامه نگاران باتجریه حاضر در آن با این علم قهر و بیگانه هستند و این واقعیتی است که این عرصه در رشته روزنامه نگاری ما چندان نفوذ نکرده و پیشرفتی به خود ندیده است.مثلا چه عیبی دارد که من به عنوان نماینده یک رسانه از" طریق اینترنت "با فردی که در روزنامه هست در تماس باشم و لحظه به لحظه گزارش دهم شاید باور نکنیداستفاده از سیستم موبایل و عدم آنتن دهی در ورزشگاه آنهم برای رساندن یک خبر کوتاه باعث می شود کارخبررسانی با تاخیر مواجه شود و آن خبر حدود ۲ ساعت پس از پایان بازی در جایی که انتن می دهد مخابره شود و این کاهش سرعت یعنی عقب افتادن در بسیاری از کارها و البته افزایش هزینه.به نظرم اکنون باید قبول کنیم که کامپیوتر و اینترت فقط چت روم نیست و مزایای بیشماری دارد که باید آنرا در بسیاری از عرصه ها راه دهیم و اگر به این امر اعتقاد هم داشته  باشیم قطعا نتیجه بخش خواهد بود.

پی نوشت:

ـ نکته اول بدلیل اینکه خبرنگاران ایرانی اکثر از دوستان بودند عکسی تهیه نکردم که البته در صورت انجام این کار این مقایسه بمراتب روشن تر می بود.

ـ نکته دوم اینکه عده ای از دوستان شاید معتقد باشند که نکات مهمتری هم هست که در این زمینه باید بدان پرداخت اما باور کنید همین نکات ریز و به نظر ساده باعث شده که بمراتب از دیگر کشورها انهم در هرزمینه ای عقب بمانیم.

ـ نکته سوم اینکه خیلی ها معتقدند چرا همیشه بد می گوئیم و از گفتن خوبی ها خبری نیست باید قبول کنیم که پوشش نقاط ضعف در هر سیستم باعث رشد و تعالی خواهد شد.

*******